Posts

აბასთუმნური დღიური

სიცოცხლე განსაცდელია. ასე გვასწავლიდა ბუდა. ზოგ რელიგიებში განსაცდელი ღმერთების მიერ მოვლენილი სასჯელია. განსაცდელი არის ეგო და სუპერ ეგო. ჩვენ ვამონებთ საკუთარ თავს, ვუმორჩილებთ მას საზოგადოების მოთხოვნებს, ვქმნით სუპერეგოს, რომელიც მხოლოდ და მხოლოდ ჩვენს კანში შეზრდილი ნიღაბია, რომელსაც ადამიანი ბატონობის უფლებას აძლევს. ეგოც ნიღაბია, მაგრამ ეს უკვე საკუთარი თავისთვის. სიცოცხლე განსაცდელია. ეგოს სურს თავის დამკვიდრება, საკუთარი მეობის შეძენა, მნიშვნელოვნების დამტკიცება. ზოგი მიისწრაფის საზოგადოებისთვის მისაღები გახდეს, ზოგი კი პირიქით, ყველაფრის საზომად კი სუპერ ეგოს სტანდარტი რჩება. საზოგადოებრივი, კოლექტიური სუპერ ეგო. აქედან იწყება ათვლა, მანძილის გაზომვა. რა შორსაც არ უნდა მიდიოდეს ადამიანი, მანძილი მაინც სტანდარტიდან იზომება, მოძრაობაც ეგოს მოთხოვნილებითაა გამოწვეული, მოთხოვნილებით იპოვოს საკუთარი ადგილი, გახდეს დამოუკიდებელი, თვითმყოფადი მე . სწორედ ესაა განსაცდელის მიზეზი, მოძრაობა ნებისმიერი მიმართულებით რთულია, ეგო რამდენსაც არ ცდილობს თავი დაიმკვიდროს, იგი მაინც არაა ბოლომდ...

Абастумани, Январь 2009

Очнувшись от новогодней пиани первого января сего года от рождества даже не вспомнить кого.. хотя какая разница кого угораздило родиться 2009 лет назад? главное что весь мир пирует и пянствует отмечая эту дату.. Я то обнаружила себя в окресностях Бакуриани с компании развеселых друзей. Лыжны сезон в самом разгаре и в Бакуриани яблоку негде упасть, и цены не по наш карман и народу больно много.. я как некогда Остап Бендер с похмелия решила что чужая на этом празднике жизни и плотно поев и оставив ненужны багаж друзям отправилась на встречу судьбе. Судьба встретила меня в виде красной маршрудки следовавшей в Борджоми и расталась со мной на перепутии дарог Вале Хашури. В Хашури мне делать точно было нечего поэтому накинув рюкзак направила свой стопы в сторону Вале. Проидя километр другой и отоварившись провизии в ближаишем супере судьба в виде белой маршрутки с гордой надписю Ахалцихе вновь настигла меня. Не без труда ввинтившись в битком забитую Маршрутку мы поехали. Если я четко знала ...

Белое безмолвие

Декабрь. Ранее суботнее утро... будильник трищит, в путь пора! Подем, за окном пока темно... длиные ночи декабря.. Утрений кофе, сборы и вон из дома... Нас было 9 человек. Не без труда погрузили пожитки в маршрудку с надписю Бакуриани на лобовом стекле и тронулись в путь. Скоро шумный и пыльный Тбилиси остался позади... Мцхета, Гори, Хашури... Поворот на юг - Борджоми... и вот маршрудка свернула на дорогу Бакуриани, которая извиваясь как змея ввела нас вверх к знаменитому горнолижному курорту. Симпатичные домики поселка покрылись снегом. До сезона осталось каких то 10 дней.. народ суетился на улицах и вокруг ухоженых изб. И вот сей рай для любителей зимнего отдыха остался позади и нам пора сойдти. Дальше идем пешком. Проселочная дорога вся покрыта снегом, по краям возвышаються одетые в белые шубы деревя. мы весело пошли быстрым шагом. Ник как всегда вырвался вперет, сверился с картой и компасом и зашагал как бывалый путешествиник. Изображение Прошогали в гору не один километр и усталос...

Питарети в ноябре

Утро. Будильник. Головная боль. Звон - подем! 6 утра. Субота. Поход. Молния пронзила мозг но вставать надо. Готовый рюкзак покойться на кресле говоря - в путь пора. Прешлось подчиниться. 1 час и 10 минут спусться. Автовагзал Ортачала. - Девушка вам в Ереван? - Нет! - Девушка, через 10 минут отежает Баку! - Мне не туда. Сижу жду. 10 минут спустя из автобуса выпригнула комичная фигура Арчила, за плечами рюкзак. Чешет прямо, не смотрит на меню. Придприемчивый дядька и к ниму подбежал, предложил поехать в Ереван. Только после этого он заметил, я уже жду. В это время за кришой автовогзала встало солндце. Огромный оранжеватый диск сразу прибавил тепла... Налюбовавшись рассветом увидели что подошел и последний человек, кого ждяли - Ник. Пошли искать транспотр на Цалку. Спустились на нижний этаж, где выстройлись в строй огромные нарядные мерседесовские автобусы с надписями "Ризе", "Хопа", "Трабзон", "Самсун", "Истанбул".... но нам не туда... до...

ახალი წლის ღამეს

სიმთვრალე, რომის კონსულის არჩევის დღეს, უფრო სწორად კი მოვალეობების შესრულების დაწყების დღეს ვზეიმობთ. 2000 წელია კონსულები არ არიან აქტუალურები, 1600 წელია ეს ინსტიტუტი არ არსებობს, მაგრამ ჩვენ ვზეიმობთ. ქრისტეს შობიდან წლებს ვითვლით, ქრისტესი, რომლისაც მე არ მრწამს. 2009 დაიწყო... რისი მომტანი? ხალხი... ერთი სული თუ მრავალი სულები? რანი ვართ ერთმანეთის?რატომაა სხვაობები პიროვნებებს შორის? რატომ ვართ ერთად განსხვავებულნი? ყველას გვაქვს ცნობიერება, მაგრამ შევიცნობთ სხვადასხვას. ისინი კომპლექსებს ნიღბის ქვეშ მალავენ.. ეგებ სხვაობა ნიღბებშია? სახეებში რომლებსაც ერთმანეთს წარვუდგენთ, რათა ადამისა და ევასავით დავმალოთ ჩვენი სულის სიშიშვლეები? ყველას ძალაუნებურად ნიღაბი უკეთია, არიან ინტელა, კავკასიკა, მთაშენკა...სინამდვილეში არცერთი არ არსებობს, არსებობს რაღაც ერთი, მაგრამ ამას ვმალავთ და ჩანან ნიღბები, კარგები, ცუდები, სასაცილოები, საყვარლები... მე გიჟის ნიღბის მიღმა ვიმალები... ვცდილობ თავი არ შეიწუხო და ამიტომ მაქვს ეს ნიღაბი.. ჯობია გიჟი ვიყო ვიდრე მხოლოდ ნიღაბი... აქ ბევრია გიჟი, ნაკლ...

აბასთუმანი ნაახალწლევს...

როგორც იცით წაღვერიდან 2 იანვარს მინიბუსის ხალხს გამოვყევი ბორჯომის სადგურამდე. აქ შევხვდი გუგულით მგზავრობის მსურველებს, ყველა დავკოცნე და გზას გავუდექი. გადავედი ხიდზე და დავინახე აბრა: ვალე ხაშური. მე აშკარად ვალე უფრო მაინტერესებდ ვიდრე ხაშური და გზას სამხრეთისკენ გავუდექი, თან უკან ვიყურებოდი, მინიბუსი რომ დამეჭირა.... ბევრი ვიარე თუ ცოტა უკნიდან წამომეწია თეთრი მერსედესის მინიბუსი წარწერით "ახალციხე" მეც ხელი დავუქნიე და ჩემი ზურგჩანთით ავეკვეტე სავსე მინიბუსში. ბორჯომი უკან დავტოვეთ. ბევრი იკლაკნა თუ ცოტა იკლაკნა გზამ, შევედით ახალციხეშიც... მიყვარს ეს ქალაქი რატომღაც, თუმცა საყვარელი მასში ცოტაა... უშნო შენობები... ხრუშჩოვკები... ბინძური ავტოსადგური.... უაზრო ავტოსადგურის შენობა... კომუნისტების ეპოქიდან შემორჩენილი უნივერმაღი... გული მტკივა ამას რომ ვუყურებ... რა კოპეიად შეიძლება ამ ქალააქის მოწყობა, სამცხე-ჯავახეთის გულის გაკეთილშობილება... რამდენი სასტუმროს აშენება შეიძლება, აქედან ხომ ამდენ ულამაზეს ადგილას შეიძლება წავლა... ტურისტული საქართველოს მექად ქცევა ამ უბ...

თეთრი მდუმარება

Image
გზა თოვლმა დაფარა... მიუხედავად მომღომარი თბილი მზისა, ყინვა არ ტოვებდა შეპყრობილ მიწას და ტყეები თეთრ ნაბადში გაეხვნენ. დეკემბრის სუსხიანი შუა დღე იყო და დათოვლილ გზაზე ცხრა მგზავრი მიაბიჯებდა. სერ ლელ გვალვა - გეოგრაფიული საზოგადოების თავმჯდომარე, რომელიც აქ კონკრეტული მიზნისთვის ჩამოვიდა. საქმე ისაა, რომ ადგილობრივებისგან თეთრებს უკვე მისვლიათ ხმები, მთებში გადაკარგული ტბების შესახებ და სერ ლელისთვის, რა თქმა უნდა საინტერესო იყო მათი აღმოჩენა, საკუთარი თვალით ნახვა და რუქაზე დატანება. ჯორჯ პავნი - სერ ლელის ძველი მეგობარი და ერთგული თანაშემწე, ექსპედიციებში გვალვას განუყრელი თანამგზავრიც რა თქმა უნდა მასთან იყო. თეი, იგელი და ლაშა - სტუდენტები გეოგრაფები, რომლებიც დიდ პატივად მიიჩნევდნენ სახელგანთმულ სერ ლელთან ერთად ექსპედიციაში წასვლას. ტრულა - უბრალოდ თავგადასავლების მაძიებელი, მან არაფერი იცოდა ამ ტბების შესახებ, მაგრამ, ყური რომ მოკრა თავისი მეტისი მეგობრისგან, ნიკისგან, რომ იგი ასეთი ექსპედიციის გზამკვლევი იქნება, სთხოვა რომ ისიც წაეყვანათ და ნიკი რაღა თქმა უნდა დათანხმდა. ალე...